تنها بوی زمستان کافیست تا تنهاییم را باز گرداند.

تنها باران کافیست که چشمانم را خیس کند....

و گذشته ای که همیشه در تکرار است مرا می آزارد...

باز به لاک تنهایی خودم باز  خواهم گشت...

زیبایی تنهاییُ مرا به طرف خود می کشاند...

تنها خوبیه تنهایی آنست که هیچ گاه مرا تنهای تنها نمی گذارد...

سردی زمستان مرا از حرکت باز می دارد.

گرمی عشق هم در وجودم نیست که از یخ زدنم جلو گیری کند.

کاش باز بهار فرا رسد و من جاری گردم.

مسیر طولانیست ...

ولی دریا را از همین فاصله زیاد خواهم دید.

روزی دریا با عظمت خویش مرا در آغوش می کشد...

عشق نباید مخاطب داشته باشد .

 عشقی که سوی دیگری جهت یافته است، عشق حقیقی نیست.
معشوق بودن را بیاموز!
بنابراین مسئله این نیس که مخاطب عشق تو کیست.

مسئله این است که دیگران عشق را در تو بیابند.