تنها می دانم که باید نوشت ، که نوشتن مرا آرام کند

خدایا دیگر نمی دانم چه درست است

نمی دانم که آیا این هم باز امتحانی است از سویت

خدایا! خدایا!      نمی خواهم ، دیگر نمی توانم

 می دانم که تنها خود مقصرم ، می دانم

  محکم در برابر تمام ناملایمات خواهم ایستاد

اگر خدایا تو نبودی اگر تو را هم نداشتیم آن وقت چه؟

 خدایا در اینجا همه به فکر خویش اند. 

دیگر قلب ها را نمی توان شناخت

محبت ها، عشق ها ، زیبایی ، همه و همه خریدنی شدند.

  ای کاش

 در دورانی که عشق ها واقعی، محبت ها وفادار

         بودند بدنیا می آمدم

خدایا تنها می دانم تو بر همه چیز آگاهی

 وتنها دل به همین خوش کرده ام

نا امیدم نکن  رهایم نکن که تنها امیدمی

دستم گیر یاریم کن

گاهی دوست می دارم دیوانه باشم

                                    هیچ  درک نکنم ، نفهمم

در دنیای خویش آزادانه

                             وای خدایا چه لذتی

    در دنیایی زیستن که کسی از آن خبر نداشته باشد.

نمی دانم تا کی باید عاشق بود

باید پنهان کرد عشق را ...

دروازه های دل را بست و فقل جاودانه بر ان زد

مبادا این دل دیوانه سر بر آورد

                                    و دوباره عاشق شود.

آسمان آبی   نسیم بهاری   

    اما دل من غمگین است

           بهار آمد ! دل من زمستان است

                 تنهایی ام را با که قسمت کنم نمی دانم .

                              بغض های دل را به  که گویم .. نمی دانم.