من نمی دانم فلسفه دوستی ما چیست؟

شاید!

ما انسان ها با هم دوست می شویم تا یکدیگر را در رسیدن به کمال کمک کنیم .

با هم دوست می شویم تا طرف مقابلمان را شاد کنیم 

و

خودمان هم نشاط را مزمزه کنیم. دوست می شویم تا تنهایی یکدیگر را فراری دهیم به سمت ابد.

ما...

 من نمی دانم فلسفه دوستی ما چیست؟

من مدام فقط باید به نبو دنت فکر کنم ! مزه تنهایی گرفته تمام وجودم را! دیگر نمی دانم شادی چه طعمی دارد! من هر روز را با تکرار عبارت های تاکیدی و مثبت شروع می کنم .

یک احساس خوبی در رگ هایم وول می خرد با این کار.

اما...

فقط کافیست به خلا نبودنت فکر کنم.

دیگر خبری از آن احساس خوشایند نیست !

لطفا فلسفه دوستی بین خودمان را برای من تعریف کن؟!! لطفا!

تو چه جوری می توانی بدون من زندگی کنی؟!

تویی که با مهربانی هایت به من خاطر نشان می کردی که برایت ارزش دارم.

حالا فلسفه این تنهایی و دلتنگی و ... چیست؟

این فقدان خواسته یا نا خواسته ات را ترجمه کن برایم،  شاید خمودگی دست از سرم بر دارد .

من این شهر شلوغ غربت زده را نمی خواهم .

این پله های روز افزون پیشرفت را دوست ندارم .

من تمام بودن هایت را از صندق خاطراتم نابود کردم  و سپردم به آب . همانجا که برای اولین بار مرا مجبور به نوشتن از تو کرد بعد از این همه، آنها را همانجا به آب سپردم.

همه خاطرات . بودن و نبودن ها و تنهایی و با تو بودن ها و همه و همه را رها کردم ولی چرا هنوز...

دارم با پرنده ها و درخت ها بیگانه می شوم! این بیگانگی بزرگترین فاجعه زندگی من است( البته بعد از فاجعه کوچ کردن تو)

کاشکی دیر نشود.

کاشکی جنون دست از سر نوشته های من بردارد کاشکی!

دلم  حتی برای سلام های خشک و محکمو بی مهرت تنگ شده عزیز روزهای زندگی من!

دلم برایت تنگ شده، عزیزی که به من تکرار جمله "دوستت دارم را آموختی!

چرا مرا نجات نمی دهی از این همه دغدغه!؟؟! می بینی ؟!! سطر به سطر نوشته هایم لهجه دلتنگی شدید به خود گرفته! راستی این نوشته ها را هنوز می خوانی؟!

اگر پاسخت "آریست کاری بکن که فلسفه دوستی ، زیباترین فلسفه زندگیمان بشود.