عشق کارمایه راستین حیات است. همان گونه که براونینگ می گوید:

"چرا که زندگی ، با تمام لحضه هایش

لحضه های شادی و غم،

 امید و ترس،

فقط فرصتی برای آموختن عشق است

آموختن عشق، آن گونه که می تواند باشد .

 همان گونه که بوده، و همان گونه که خواهد شد ."

جایی که عشق باشد، انسان هست و خدا هست. کسی که در عشق شادی می یابد، در خداوند شادی می یابد.

خدا عشق است. پس عشق بورزید!

بدون تبعیض، بدون زمان مشخص، بدون پیش فرض، بدون ترس از رنج: عشق بورزید!

عشق خود را بی دییغ نثار فقرا کنید، که آسان است ؛ و نثار توانگرانی که به هیچ کس اعتماد ندارند، و نمی توانند عشقی را ببینند که چنان نیازمند آن اند، و نثار همتایان خود کنید، که بسیار دشوار است . در کنار همتایان خودمان است که خودخواه تر می شویم.  اغلب سعی می کنیم دیگران را راضی کنیم، اما آنچه باید بکنیم، شاد کردن است.

شادی ببخشید هرگز فرصتی را برای شاد کردن دیگری از دست ندهید، چرا که نخست خود شما از این کار سود می برید، حتی اگر هیچ کس نداند شما چه می کنید. جهان پیرامون شما خشنود تر می شود .

در این جهانم، و لحضه  اکنون را می زییم . اگر کار خوبی هست که بتوانم بکنم، یا شادی ای هست که می توانم به دیگران ببخشم؛ لطفا به من بگویید نگذارید آن را به تاخیر بیندازم یا از یاد ببرم ، چرا که هرگز این لحظه را دوباره نخواهم زیست.

عشق بچگانه و پاک من به  آسمان  راه پیدا کرده. این عشق ارزانی تو...