هویا مسیح

به عشق عاشقم نه بر وصا ل تو

hooyamasiha — Tue, 07 Apr 2009 17:12:18 GMT

تا حالا عاشق شدی؟

دیدی هر کی از را می رسه این سوالو به صورت خیلی فلسفی و باد به گلو انداخته می پرسه ازت!!!

عاشق ، عا ا ا ا ا ش ش ش ق،

عشق، کلا تلفظش باد به گلوت می ندازه بگو عشق.... نه اسگلت نکردم...

کی می دونه یه بار ، دو بار ، ده بار .....

یه عشق انقدر با نمک و گوگولیه که همیشه تا وقتی هست باهاش شاد و شنگولی...

عشق آدمه؟ جنس مخالفه؟ فکرته؟ احساسته؟

اون ته دلته که هی قیای بیلی می ره؟ انگار از سر پایینی داری با سرعت می یای پایین!!

عشق، عاشق .ومعشوق و به وجود میاره یا عاشقو معشوق، عشقو؟

سنم که کمتر بود مثلا 17،18 عاشق عشق بودم نه عاشق یه آدم

درسته یه آدم و مسلما یه جنس مخالف باعث این حس شد اما خب هر معلولی علت داره ... مهم مدل عشقته

قبلا عاشق این احساس بودم نه اون آدم.

الان عاشق پسر بادی بیلدی و قد بلند و ترجیحا با ماشین الزاما برنزه و ان شا الله با مو های فشنی آهان ببخشید مدل گلزاری ( گلزار ته هرویو نمی گما که یه محل خز شدیده نه منظور سوپر استار رضا جان هستن) اهان یادم نره اون مارک شرت که از شلوار معلومه خیلی مهمه ...

حالا این من که به عنوان یه لیدی انتظارم از عشق و عامل ایجاد عاشق شدنم پسری با هین ترکیبه ...

اما پسرا دخترایی با موهایی زرد یا حالا بهتر نقره ای یا بهتر پلاتینی با بینی ریز شده و ابرو های رو به خدا که انگار با این ابروها داره قنوت می گه و یه ماشین که معمولا 206 و سیگاری که بین انگشتایی فینقیلی بزور نگه می دارن تا رانندگی هم کنن که معمولا الان سیگار از نوع اسی هستش و مکان دور دور که گفتن نداره...

خب قاعدتا این عشق راحت معشوق عوض می کنه چون دیگه الان همه یاد گرفتن داف و پافی شدنو...

ولی عشق کوچولویی هام انقدر ناز بود. ایمان داشت. آخی شبا قبل از خواب مثل مسیحیا دعا می کردم براش ( این براش نمی دونم عشق و می گم یا پسررو ؟!!) هی با خدا حرف می زدم که مراقبش باشه . درسته چهرش همیشه یادم بود ولی مدل موهاش یا مدل گوشی یا ... خیلی چیزاش اصلا یادم نبود تغییر مدل ریش یا عوض شدن لباس یا ... متوجه نمی شدم شاید الان به خودم بگم بهش توجه نداشتم یا مهم نبوده ؟!! اگه مهم نبوده پس چی مهم بود؟ واقعا نمی دونم دلم برای اون احساس تنگ شده حتی الان اسم اون آدم چی بود؟ کجا دیده بودمش ؟!!!

عشق انقدر زیاد بود که دیگه نتونستم تو اون آدم جاش بدم دنبال یه جای بزرگترم براش ..

ولی الان گمش کردم هم عشق و هم جاشو...

اگر در زمین نمی توانی پیش بری راه آسمان باز است...

hooyamasiha — Tue, 23 Dec 2008 11:53:26 GMT

عشق کارمایه راستین حیات است. همان گونه که براونینگ می گوید:

"چرا که زندگی ، با تمام لحضه هایش

لحضه های شادی و غم،

امید و ترس،

فقط فرصتی برای آموختن عشق است

آموختن عشق، آن گونه که می تواند باشد .

همان گونه که بوده، و همان گونه که خواهد شد ."

جایی که عشق باشد، انسان هست و خدا هست. کسی که در عشق شادی می یابد، در خداوند شادی می یابد.

خدا عشق است. پس عشق بورزید!

بدون تبعیض، بدون زمان مشخص، بدون پیش فرض، بدون ترس از رنج: عشق بورزید!

عشق خود را بی دییغ نثار فقرا کنید، که آسان است ؛ و نثار توانگرانی که به هیچ کس اعتماد ندارند، و نمی توانند عشقی را ببینند که چنان نیازمند آن اند، و نثار همتایان خود کنید، که بسیار دشوار است . در کنار همتایان خودمان است که خودخواه تر می شویم. اغلب سعی می کنیم دیگران را راضی کنیم، اما آنچه باید بکنیم، شاد کردن است.

شادی ببخشید هرگز فرصتی را برای شاد کردن دیگری از دست ندهید، چرا که نخست خود شما از این کار سود می برید، حتی اگر هیچ کس نداند شما چه می کنید. جهان پیرامون شما خشنود تر می شود .

در این جهانم، و لحضه اکنون را می زییم . اگر کار خوبی هست که بتوانم بکنم، یا شادی ای هست که می توانم به دیگران ببخشم؛ لطفا به من بگویید نگذارید آن را به تاخیر بیندازم یا از یاد ببرم ، چرا که هرگز این لحظه را دوباره نخواهم زیست.

عشق بچگانه و پاک من به آسمان راه پیدا کرده. این عشق ارزانی تو...

بی نهایتم من...

hooyamasiha — Mon, 03 Nov 2008 09:34:10 GMT

باز صدام می کنند . انگار وقت رفتن است .

باید بری لبه پرتگاه یا خواهی پرید یا به زمین پرتاب می شوی .

من خواهم پرید . زمین برای من تنگ است . من در زمین جا نمی شم .

من برای پریدن آفریده شده ام برای بالا رفتن و از بالا دیدن .

من را آفرید تا آسمان را بشکافم تا اوج تا نهایت تا بی نهایت بالا برم .

از این بالا همرو می بینم . به یاد همه هستم .

این بالا جا برای همه ما هست .

اگه بخوای خیلی زود میارنت اینجا .

من عاشق بالا رفتنم،

عاشق از بالا دیدنم ...

از کجا به کجا؟

hooyamasiha — Tue, 14 Oct 2008 08:09:18 GMT

سلام ، سلام به تو و تو و تو ...

سلام به همه کسایی که به وبلاگ من سر می زنن .

به دعوت یکی از دوستانم من می خوام داستان کتاب خون شدنمو بنویسم .

من کلا زیاد کتاب نمی خوونم ولی یه کتاب هستن که منو به طرف خودشون می کشونن . یا بر حسب نیازم من سراغ این کتاب ها می رم .

حالا این که از کجا شروع شد بر می گرده به 5 ، 6 سال پیش که برای کنکور درس میخوندم من یه مدت کوتاه ولی پر رازو پیش دوست صمیمی و چندین سالم که هنوز هم با همیم برای کنکور درس می خوندم . با هم، کنار هم، 2 تایی با این که رشته هامو یکی نبود ؛ یه اتاق پر از کتاب داشتن که ما هر چند وقتی تو سر گرمی هامون می رفتیم سراغشون . یه شب که خوابمون نمی برد دوستم کتاب ماهی سیاه کوچولو رو آورد که اولین کتابی بود که با هم خوندیمش و هم منو جذب کتاب کرد و هم یه چیزاییو تو زندگیم عوض کرد .

بعد از مدتی که هنگ این کتاب بودم و شاید تو این مدت کتابای دیگه ایم خوندیم و من یاد نیست یه روز کتاب جاناتان مرغ دریای و با هم خوندیم و بعد از او رویای راستین و قمار عاشقانه ،

و ... و... و ....

که منو یه مدت زیادی تو فکر برد کتاب های ساده ولی پیچیده با حجم کم ولی سنگین...

تمام کتابایی که می خونم تو این رنجه و دوست دارم چند تا از کتابای کوئیلو و خلیل جبران و کتاب ببینید تا باور کنید نوشته وین دیر و صادق هدایت و و تا این اواخر کتاب راز و و خیلی کتابای دیگه که بیشترشو با دوستم می خوندیم یا به واسته اون ...

غیر از این کتابا گاهی کتابای شعر، مقاله، صفحه هایی از کتاب دکتر شریعتی و ... با هم می خوندیم و تمام این علاقه ها تو اون مدت کم که دور از خونه بودم اتفاق افتاد . تا جایی که منو وادار به نوشتن می کنه در مورد هر چیزی بلاگ، داستان، خاطرات، عشق، زندگی، عرفان ...

علاقه من به کتاب البته کتابای محدودی انقدر زیاد شده و ریشه داده که علاقه من جاهای دیگه هم خودشو نشون داد مثلا تو فیلم دیدن و سفر و ماجراجویی، آهنگ ، کوه و تا الان که انقدر آدم کنجکاوی شدم که دنبال خیلی چیزا می رم حتی چیزای خطرناک ...

اینم از این شرو که انشاالله بی پایان باشه ...

با تشکر از کژال و وبلاگ زیباش و دعوتش که با تاخیر انجام شد....

hooyamasiha — Sun, 14 Sep 2008 09:29:33 GMT

من نمی دانم فلسفه دوستی ما چیست؟

شاید!

ما انسان ها با هم دوست می شویم تا یکدیگر را در رسیدن به کمال کمک کنیم .

با هم دوست می شویم تا طرف مقابلمان را شاد کنیم

خودمان هم نشاط را مزمزه کنیم. دوست می شویم تا تنهایی یکدیگر را فراری دهیم به سمت ابد.

ما...

من نمی دانم فلسفه دوستی ما چیست؟

من مدام فقط باید به نبو دنت فکر کنم ! مزه تنهایی گرفته تمام وجودم را! دیگر نمی دانم شادی چه طعمی دارد! من هر روز را با تکرار عبارت های تاکیدی و مثبت شروع می کنم .

یک احساس خوبی در رگ هایم وول می خرد با این کار.

اما...

فقط کافیست به خلا نبودنت فکر کنم.

دیگر خبری از آن احساس خوشایند نیست !

لطفا فلسفه دوستی بین خودمان را برای من تعریف کن؟!! لطفا!

تو چه جوری می توانی بدون من زندگی کنی؟!

تویی که با مهربانی هایت به من خاطر نشان می کردی که برایت ارزش دارم.

حالا فلسفه این تنهایی و دلتنگی و ... چیست؟

این فقدان خواسته یا نا خواسته ات را ترجمه کن برایم، شاید خمودگی دست از سرم بر دارد .

من این شهر شلوغ غربت زده را نمی خواهم .

این پله های روز افزون پیشرفت را دوست ندارم .

من تمام بودن هایت را از صندق خاطراتم نابود کردم و سپردم به آب . همانجا که برای اولین بار مرا مجبور به نوشتن از تو کرد بعد از این همه، آنها را همانجا به آب سپردم.

همه خاطرات . بودن و نبودن ها و تنهایی و با تو بودن ها و همه و همه را رها کردم ولی چرا هنوز...

دارم با پرنده ها و درخت ها بیگانه می شوم! این بیگانگی بزرگترین فاجعه زندگی من است( البته بعد از فاجعه کوچ کردن تو)

کاشکی دیر نشود.

کاشکی جنون دست از سر نوشته های من بردارد کاشکی!

دلم حتی برای سلام های خشک و محکمو بی مهرت تنگ شده عزیز روزهای زندگی من!

دلم برایت تنگ شده، عزیزی که به من تکرار جمله "دوستت دارم را آموختی!

چرا مرا نجات نمی دهی از این همه دغدغه!؟؟! می بینی ؟!! سطر به سطر نوشته هایم لهجه دلتنگی شدید به خود گرفته! راستی این نوشته ها را هنوز می خوانی؟!

اگر پاسخت "آریست کاری بکن که فلسفه دوستی ، زیباترین فلسفه زندگیمان بشود.

فکر نکن خدا دوست داره

hooyamasiha — Thu, 28 Aug 2008 08:01:18 GMT

خدا از آدم های قالبی رام خشکه مقدس و یک بعدی بدش می آید ؛ اگر نه چرا فرشته های مطیع و پاکش را که همگی از آغاز خلقتشان " یا در حال رکوع اند یا در حال سجود " به پای آدم عصیان گر خطا کار خون ریز می افکند؟ علی "ع" چرا چهار هزار خر مقدس حافظ قرآن . شب زنده دار صائم الدٌهر قائم اللیل را در نهروان به زیر شمشیر مردانهاش می گیرد؟

خدا از آدم هایی که ضعف و زبونی خود را ، می خواهند با خدا پرستی جبران کنند، بیزار است ؛ از آن ها که یک تخته شان کم است و آن را با مذهب پر می کنند ، نفرت دارد.

خدا آدم های ذلیل و طماع و ترسو . چاپلوس را دوست ندارد. خدا دوستدار " آشنا" است؛ عارف عاشق می خواهد نه مشتری بهشت!

بی هنگام

hooyamasiha — Sun, 03 Aug 2008 06:59:18 GMT

اومدم ولی شکسته و آرام آرام

اومدم ولی خمیده ...

چیز دیگه ای نمونده که از دست دهم

به خاطر کدوم گناه انقدر عذاب ؟!!!

عذاب یا تجربه؟

تجربه یا امتحان؟

احساس می کنم که دیگه کاری از من بر نمیاد .

آره نمی تونم کاری برات بکنم

تو باید یکم به خودت فکر کنی ، به خودت برسی ، خودت آیندتو انتخاب کنی .

باید بتونی تنهایی تصمیم بگیری .

تو برای فرار از عشق دوباره عاشق شدی ولی این عشق نیست یه حسه نفرت نگیزه که تو وجود پاکت داره ریشه می دوونه

این حس پاکیتو ازت گرفته . تو رو از هویا ، مرد مصلوب، ملودی غم، یاس سفید...

تو رو از شب های روشن دور کرد .

تورو از خودت دور کرده،

باید برگردی ...

به عقب. از نو بهترین و انتخاب کنی. بهترین تو وجودت خودته بیرون دنبالش نگرد...

ولی هنوز دارم جلو آینه نگاه می کنم با این جمله هام آروم نمیشم اشکامو پاک می کنم. باز میرم به راه بی معجزه، بی هدف، بی امید ادامه می دم بی عشق...

تنها باید نوشت ...

hooyamasiha — Wed, 21 May 2008 07:27:18 GMT

تنها می دانم که باید نوشت ، که نوشتن مرا آرام کند

خدایا دیگر نمی دانم چه درست است

نمی دانم که آیا این هم باز امتحانی است از سویت

خدایا! خدایا! نمی خواهم ، دیگر نمی توانم

می دانم که تنها خود مقصرم ، می دانم

محکم در برابر تمام ناملایمات خواهم ایستاد

اگر خدایا تو نبودی اگر تو را هم نداشتیم آن وقت چه؟

خدایا در اینجا همه به فکر خویش اند.

دیگر قلب ها را نمی توان شناخت

محبت ها، عشق ها ، زیبایی ، همه و همه خریدنی شدند.

ای کاش

در دورانی که عشق ها واقعی، محبت ها وفادار

بودند بدنیا می آمدم

خدایا تنها می دانم تو بر همه چیز آگاهی

وتنها دل به همین خوش کرده ام

نا امیدم نکن رهایم نکن که تنها امیدمی

دستم گیر یاریم کن

گاهی دوست می دارم دیوانه باشم

هیچ درک نکنم ، نفهمم

در دنیای خویش آزادانه

وای خدایا چه لذتی

در دنیایی زیستن که کسی از آن خبر نداشته باشد.

نمی دانم تا کی باید عاشق بود

باید پنهان کرد عشق را ...

دروازه های دل را بست و فقل جاودانه بر ان زد

مبادا این دل دیوانه سر بر آورد

و دوباره عاشق شود.

آسمان آبی نسیم بهاری

اما دل من غمگین است

بهار آمد ! دل من زمستان است

تنهایی ام را با که قسمت کنم نمی دانم .

بغض های دل را به که گویم .. نمی دانم.

بد شدم

hooyamasiha — Thu, 01 May 2008 09:22:18 GMT

نمی گم خوب بودم ولی از اون چیزی که بودم بد تر شدم

الآن یه سالی هست که خیلی عوض شدم شایدم از یه سال بیشتر

دلیلشو می دونم

یادته گفتی تو خوبی خیلی خوبی

به خاطر همین بد شدم

اگر خوبی من عزیزترین کسم رو ازم گرفت، چرا خوب باشم ؟ چرا خوبی کنم؟

چرا صداقت داشته باشم؟ چرا خیانت نکنم؟ چرا ....!

بدی بهترین کاری شد که تو بهم یاد دادی

و این حس غریب به من فشار آورد که ...

بد باشم . آره خیلی بد شدم

کارهای بد، حرف های بد ،

جاهای بد ، افکار بد

الآن...

همین الآن می گم دیگه بسه چون این بدیا کار من نیست

یه جور لجبازیه

آره کم آوردم . سخته بد بودن

میشه بازم مثله اون موقه ها خوب باشم ؟!!! میشه عوض شم ؟

آره حاضرم حتی اگه بهم بگی تو زیادی خوبی برو...

آره حتی اگه تو و تو و تو و تو رو از دست بدم ...

ای کاش هیچوقت....

hooyamasiha — Sun, 06 Apr 2008 09:31:18 GMT

عصای من از فشار زمان ترک برداشت، اما نشکست.

دیگر تکیه گاهم نیست ، شاید من تکیه نمی کنم . شاید می ترسم ترکش عمیق تر شود...

یا بشکند...

اما جز عصای خودم تکیه گاه دیگری نمی خواهم، عصای من محکم بود ، استوار بود،

همیشه با من بود.... اگر چه با من نبود

نمی دانم انگار مال من نبود...

ای کاش با من حرف میزد . کاش حرف دلش را می گفت.

کاش می گفت که این شکاف از کجا شروع شد و چرا انقدر عمیق گشته؟

من بر این باورم که شکاف عصای من را زمانه ایجاد کرد.

و حکم بر این است هیچ گاه این شکاف عمیق، باعث شکستنش نمی شود.

نمی خواهم باور کنم که من باعث این ترک شدم . شدم؟

چون من همیچوقت سنگینی خود و مشکلاتم را بر او وارد نکردم او فقط عصای من بود عصای من تکیه گاهی نبود که فشار زندگیم را با او شریک شوم.

عصای من فقط امید من برای ادامه دادن، برای رفتن، برای من یه هم پای رسیدن بود .

رسیدن به اوج، رسیدن به ملکوت، رسیدن به فلک، رسیدن به تمام زیباییها...

از ملک تا ملکوت با من بود...

عصای من مانند عصای موسی اژدها نشد. برای من معجزه ای نداشت.

عصای من هدف را به من نشان می داد.

مسیر را ، راه را ، و و با من همه جا بود..... اگر چه با من نبود .

من عاشق او بودم، من سبک تر از آن بود که ....

پس چرا تو شکستی؟